7. Yaşama Uğraşı

Kadıköy iskelesine yürüdüm. Yukarıda buz beyazı bir gök kımıltısız duruyordu. Ortalık kalabalığın soluk alış verişiyle ısınmış gibi ılıktı. Vapurun kıç tarafının son ahşap sırasında yalnız oturup etrafa bakındım. Geniş yapraklı ağaçlarıyla karanlık bir ormanın önünde duran terk edilmiş bir kumsal hayal ettim. 

"Hiçbir işe yaramaz acı çekmek"

Bunu biri demişti, kimbilir kimin biri. İntihar eden yazarlar cennetinin kapısından seslenen biri olmalı bu.

 (Pavese demiş / Yaşama Uğraşı'nda)

"Karşılaşacağımız  mutsuzluklar için kendimizden başkasını suçlamamalıyız.
Hiçbir işe yaramaz acı çekmek
Manevi yetenekleri sınırlar acı çekmek  
Acı çekiyorsak suç her zaman bizdedir
Acı çekmek bir zayıflıktır"